گــــــر نداری شوق پرواز، مَکَن بال مـرا
از کفم دیگر مگیر آن برگ تک خال مرا

میروم، از پیش تو تنهای تنها تا اَبَـــد
از تن سرد و رخ زردم ، ببین حال مرا

منکه تنها و غریب و بی کَس و یارشدم
پرس وجو از اهل دل کن حال واحوال مرا

در دلم غرق سکوتم، لال وگُنگ وبیصدا
پس دگر ، باور مکن فریاد و جنجال مرا

م.قدرتی فر

پاییز نشان میدهد چقدر زیباست که اجازه بدهیم رفتنی ها بروند.

کسیکه بخواهد برود میرود، بهانه برای رفتن نمیخواهد.

کسیکه بخواهد بماند می ماند، دلیل برای ماندن نمیخواهد.

بعضی ها مثل برگ پاییزی زیبا هستند، ولی میروند، یک روزی یک جایی،یک جوری، در پائیز...

خدارا چه دیدی؟ شاید بدون اوهم بتوانی زندگی کنی...

حافظ جان، این بار که فال گرفتم لطفا نگو که می آید، همه چیز خوب می شود، دنیا سهم آدم های خوب است و از این حرف ها...مثلا بگو هنوز هم موهایش رنگیست؟ آیا هنوز هم میخندد؟ آیا هنوزهم مرا یادش است؟اصلا بگو الان چه میکند؟ کجاست؟آیا نام من هنوز گوشه های ذهنادامه مطلب

آدمها میآیند و میروند و کمی از خودشان را در آدم جا میگذارند و کمی از خودمان را با خودشان میبرند، پازلهایی ناتمام، با تکههای اضافی به درد نخور، کاش یکی میآمد و میماند...

من همیشه فکر می کردم
سالها باید یکی یکی سپری شوند
تا هر بار آدم پیرتر و پیرتر شود
اما اینطور نیست،
گاهی این اتفاق یک شبه رخ میدهد

باسلام استاد عزیز:

بنده نوشته های جدید که اغلب نویسنده هایش خودم هستم،در بلاگ قرار دادم.

قالب وبلاگ را تغییر پیوندهای جدید ایجاد و عکس آپلود کردم و درون وبلاگ قرار دادم.

نظر دوستان را خواندم و برای متن های دوستان نیز نطر ارسال کردم.

باتشکر از زحمات شما استاد گرامی